2nd ultra trail Olne-Spa-Olne 2017 70km 2410D+ 12h19

Waar was ik de laatste maanden toch mee bezig dat ik deze blog zo verwaarloosd heb…

 

23905673_10215036020233596_6165673287307960629_n.jpg

Vorige zomer ben ik tot het besef gekomen dat het nemen een sabbatjaar in 2017 niet zo een schitterend idee was. Na mijn belangrijkste objectief van 2017 – de 20km van Brussel als coach van onze dochter vergezeld door zoon – viel ik in een ‘zwart gat’…de marathon van Brussel (1/10) was veraf, om nog maar te zwijgen van deze ultra. Weken met een sterke mentale kracht vergezeld van een lichaam dat niet wou doen dat het moest, wisselden zich af met een lijf in topvorm maar een hoofd dat niet mee wou. Ik heb gelukkig nooit problemen gehad om gemotiveerd te blijven want…ja… lopen is mijn ding… waarom weet ik nog steeds niet… maar zonder tussentijdse objectieven was het minder makkelijk. Dus gedaan met die luie sabbatjaren. Na een goede tijd gelopen tijdens de eerste helft van de marathon van Brussel en deze ziek uitgelopen te hebben kreeg ik vleugels. Die marathon op die manier beëindigen, heeft aangetoond dat ik best in staat was om tegelijk fysiek en mentaal top te zijn. Er bleven 8 weken over om deze ultra voor te bereiden. Na enkele actieve recuperatiedagen, begon de supercompensatie na de marathontrainingen zich te manifesteren. Ik was in staat veel comfortabeler te lopen aan een hoger tempo, vooral op hellingen en het was moeilijk de rem erop te zetten. Geen lange afstanden meer maar enkel twee ‘zware’ weken met een totaal van over de 100km.

En na het afhalen van het startnummer, de pasta bij La Plume en een – zoals gewoonlijk slapeloze – nacht in prachtige Château de Wegimont was het zover… havermoutpap en richting Froidbermont. Zoals een vriend zei ‘je hebt het al achter je, je bent al finisher, dus geniet van de ervaring en van de hele voorbereiding van dit jaar die je gebracht heeft waar je nu staat!’ dus aan het vertrek minder gestresseerd dan vorig jaar maar me toch meer bewust van wat me te wachten stond. Ik had alles mee wat ik nodig had: een hoofd om te volharden, een ‘bevoorradings’rugzak om mijn maag te stillen en tanden om op te bijten. 69km… zelf met de wagen is dat ver en met de fiets krijg je zeer aan je achterste. Lopend, in de winter en 90% alleen… beangstigend. In de modus ‘zij die niet wou als ze kon, zal niet kunnen als ze wil’ wist ik dat mijn carrosserie – na 1743 trainingskilometers sinds de editie van 2016 – klaar was om deze ‘training voor 2018’ te trotseren. Start van de 32 editie om 8 uur met 708 aan de start… Een start in de aanwezigheid van mijn team (met de belofte aan coach om de helft voor hem te lopen) en mijn snelle vrienden … een voor mij rustig vertrek om 8 uur onder een bewolkte hemel en 1 graad.

Eerste bevoorrading in Banneux op km 15 al zeer zwaar door enorme pijn in pees linkerknie vanaf de eerste kilometers en doel was het uithouden tot Spa.

Aan de tweede bevoorrading rond km 33 in Spa was het simpel: terug naar Olne. Super om mijn team te zien dus na twee slokken bier de pijn verbijten tot Onneux.

Bevoorrading nummer drie in Onneux op km 48 gaf me de mentale boost die ik nodig had. Emotioneel want daar wist ik vorig jaar dat ik hem zou uitlopen. Na zonsondergang om 16u30 bleef er toch nog een serieus drafje van een 20tal kilometers over. Mijn Petzl verlichtte de paadjes als een allegorie van het leven tot in Olne.

Vanaf de laatste bevoorrading aan km 63 vergezeld door zoon en een vriend die knijpijn had (en die ‘maar’ 2 km verloren is gelopen super voor je eerste lol) voor de laatste 7 kilometers.

Gedurende de 12 uren en 19 minuten van deze ‘kleine zondagse wandeling’ ben ik door alle fysieke en mentale fases gegaan… Bewust dat makkelijke momenten net als de minder makkelijke ‘maar tijdelijk’ zijn. Het einde visualiseren en er alles aan doen om er te geraken. Dat lijkt simpel, logisch en makkelijk… maar zoals ik het zo vaak zeg ‘als ik het kan, kan iedereen het’… maar anderzijds, op bepaalde momenten moet je je toch vastklampen, vooral op mentaal niveau, want het is duidelijk: ‘moest het makkelijk zijn, zou iedereen het doet’

Een enorme bravo voor mijn ‘harem’ mannen die vandaag voor mij de kleine bospaden hebben opgewarmd. Zoveel fantastische mensen ontmoet: een regionale loper die deze als eerste ultra kwam lopen, twee Nederlanders die kwamen voor de UTMB punten en een Duitser die al meer dan 350 marathons liep en honderden ultras en een 65 jarige buurman die een straat verder woont… Enorm veel modder en zeer glad op het parcours. Een beetje regen voor Spa en zelfs wat sneeuw rond km 65. Qua eten en drinken alles top onderweg. Ik zal wat werk moeten steken in mijn kniepees links en achilles rechts.

Een dankwoord voor de vrijwilligers van Courir Pour Le Plaisir en de supporters: zonder jullie was deze trail niet zo hartelijk noch gezellig geweest. Aan mijn vrienden van ver en dichtbij: bedankt voor jullie aanmoedigingen per sms, messenger,… die me de noodzakelijk vleugels gaven gedurende elke kilometer. Bedankt aan mijn coaches S. en M. en mijn hele sport-familie. Bedankt aan mijn ostéo voor de ‘courage’ en E. van Watermolensport in Overijse voor het loopschoenenadvies. B. en Pepe, bedankt voor het altijd aanwezige gezelschap. Bedankt aan mijn mama, mijn schoonvader, mijn broer en schoonzus en de kinderen voor jullie liefde en begrip. Aan mijn man en coach: bedankt voor je voorbeeldige nederigheid, je geduld, je ‘partner-in-crime’schap en om me te laten zijn wie ik ben. En ik eindig met de belangrijkste: onze kinderen. Bedankt voor jullie mentale veerkracht, jullie dagdagelijkse steun… Bedankt zoon om me – net als vorig jaar – te vergezellen gedurende de laatste kilometers vandaag. Ik heb afgeteld naar km 63 om deze fantastische momenten met jou in Petzl-modus te beleven. En dochter… mijn klein blondje (‘neen kastanjebruin’ ga je zeggen). Vandaag was je verantwoordelijk voor mijn bevoorradingen en je hebt dat super gedaan. Wat mij betreft was 2017 voor alles JOUW jaar als je coach in je schaduw… het jaar van jouw 20 km van Brussel als 11 jarige en 8 maanden. Ik ben – net zoals op je broer – zeer zeer trots op jou. Je bent zoveel sterker dan je denkt. En zoals je schreef in je allerbeste Engels op de post-it die je me gaf op km 63 van de 73km Olne-Spa-Olne 2016 ‘Always en anywhere: hard weurk beats talent if talent deuzend weurk’… Mijn kinderen… jullie hebben al veel begrepen over het leven. Ga altijd tot het uiterste, vooral als het gaat over het realiseren van jullie dromen.

Winnen is voor mij niet bij de eersten aankomen noch anderen verslaan. Ik zal nooit of te nimmer een wedstrijd winnen maar ik zal net als vandaag wel elke keer de overweldigende emoties doorstaan door over de zoveelste prachtige finish te mogen lopen. Winnen is voor mij de zoektocht naar mezelf, mezelf overwinnen, mijn lichaam beheersen, en mijn limieten en angsten temmen. Winnen is mezelf overstijgen en mijn dromen omzetten in werkelijkheid. Mijn mooiste beloning hangt niet in de vorm van een medaille rond mijn nek maar veeleer in de onvergetelijke emoties met de armen van mijn team errond, in de aanmoedigingen van mijn familie en vrienden en… ja mijn Duvel achteraf. Coach S: ik was vandaag twee jaar sterker met mijn vleugel als herinnering aan Olne-Spa-Olne 2016 voor altijd in mijn arm geïnkt.

Die lange afstanden zijn voor mij vooral een mooie les in nederigheid.. een weerspiegeling van veel hoogtes en een paar laagtes, de emotie van een voltooiing, een uitkomst van een lange soms pijnlijke periode, die verdwijnt of zich eerder afsluit als een herinnering die je in je bovenste kamer opruimt.

Dus onderweg naar een 100km want alles in acht genomen dat ultra-trail lopen – vooral aan mijn ‘snel’heid – dat is gemakkelijk. Hoe verder ik ga, hoe minder snel ik vooruit ga… Hoe minder snel ik vooruit ga, hoe minder ik ervoor moet trainen… Hoe minder ik moet trainen, hoe gemakkelijker…

https://youtu.be/pC02k8FYFpE